Południowo i południowo – zachodnie rejony gminy leżą na Wzgórzach Trzebnickich i Strupińskich, a pozostała część w Kotlinie Żmigrodzkiej. Przeważają tu gleby bielicowe, z połaciami brunatnych i lessowych. 

Nie ma tu większych cieków wodnych, jedynie na odcinku 2,2 km przepływa rzeka Sąsiecznica, pozostałe to niewielkie potoki. Jest natomiast wiele stawów, w których można łowić ryby, największy to Zielony Dąb w Gąskach 85 ha. Większość śladów początków osadnictwa pochodzi z okresu neolitu ( 8 tys. lat p.n.e).

Stara tradycja mówi o istnieniu w Prusicach już w 1140 roku kaplicy pw. NMP, a w 1150 hospitala. Prawdopodobnie już w tym czasie Prusice i Strupina są Villa forensis ( osady, wsie targowe). Dokument z października 1287 wymienia Prusice jako Civitatis ( miasto) nie zachował się akt lokacyjny. Strupina była również do 1945 roku miastem, ale nie znana jest data lokacji. Na przestrzeni wieków tutejszy teren należał do państwa wielkomorawskiego, polskiego, czeskiego, pruskiego i niemieckiego. Języka polskiego używano jeszcze w XIX wieku.

Do zagospodarowania i rozwoju gospodarki tego terenu przyczynili się książęta piastowscy z rodu Henryków począwszy od Brodatego. W Prusicach rozwijał się handel i rzemiosło, a na wsiach głównie rolnictwo i hodowla. Częste wojny, kontrybucje, epidemie chorób i wielkie pożary bardzo mocno hamowały rozwój gospodarki. Od 1641 roku ród Hatzfeldtów właścicieli tych ziem wkładali wiele wysiłku w rozwój gospodarki. Nie wiele pomogła zbudowana etapami kolej wąskotorowa w 1894 z Wrocławia do Żmigrodu i Sulmierzyc. Bywały okresy gdy Prusice nazywano miastem szewców lub ogrodów.

Po 1945 roku gospodarka gminy była i jest oparta na rolnictwie i częściowym przetwórstwie jego produkcji. Wybudowano wytwórnie pasz, ozdób choinkowych, mebli, zakład przetwórstwa mięsnego, owocowo- warzywnego, fermy drobiu. Prusice omija obwodnica, w Prusicach i Skokowej powstały nowe osiedla spółdzielcze. Jest tu duży zespół gastronomiczno-hotelowy i dyskotekowy, dwie stacje paliw na ukończeniu jest budowa szkoły podstawowej i gimnazjum za 15,5 mil. Zł. Cała gmina jest zwodociągowana, czynione są również starania o budowę nowej kanalizacji i oczyszczalni ścieków.

W gminie jest wiele ciekawych miejsc i budowli godnych zobaczenia, a są to: kościoły jest ich siedem, dworki najciekawsze w Krościnie, Raszowicach, w Wilkowej, pałac w Piotrkowicach i Brzeżnie.
W Budziczu platan o obwodzie 8 m. i głazowisko, oraz park. W Strupinie oprócz kościołów znajduje się pamiątkowy głaz i dąb cesarza Wilhelma oraz kilka starych budynków.

W Kopaszynie, Wilkowej i Górowie stare rodowe i ewangelickie cmentarze. W Pawłowie Trzebnickim warto zobaczyć kościół poewangelicki zbudowany w 1709 roku w stylu barokowym o konstrukcji ryglowej. Ciekawe wnętrze prezentuje barokowy kościół we Wszemirowie z 1780 r.

Prusicki kościól pw. Świętego Jakuba z XII-XIV w. Odbudowany , po pożarze w 1432 r., w 1492 przy wsparciu Zygmunta von Kurzbacha. Na jego wieży znajdują się najstarsze dzwony w Dolinie Baryczy z 1494 r i 1515 . W barokowej kaplicy grobowej Melchiora von Hatzfeldta znajduje się marmurowa tumba grobowa. Na murach kościoła możemy zobaczyć ślady dawnych zwyczajów i pobytu tu obcych wojsk.

Ratusz siedziba władz gminy zbudowany w 1512 roku po pożarach przechodził liczne remonty w oryginale zachowała się jego wieża z zegarem z 1897 roku. Dzwony zegarowe pochodzą z 1535 i 1604 r.

Po niefortunnej utracie praw miejskich w 1951 roku Prusice stały się wsią. Od 1994 roku czyniono starania o ich odzyskanie, w efekcie Prusice odzyskały je 1 stycznia 2000 roku i tym samym uzyskały szansę na dalszy rozwój.

tekst: Marian Radzik