Szlak rozpoczyna się na placu przed dworcem PKP w Obornikach Śląskich i wraz ze szlakiem zielonym prowadzi do ul. Łokietka, tu szlak żółty skręca w lewo i biegnie ul. Łokietka w stronę miasta, dalej ul. Trzebnicką, ul. Podzamcze, ul. Skłodowskiej i ul. Nowowiejską wyprowadza w stronę Kowalskiej Góry, ścieżką pomiędzy parkiem „Szarotki”, a lasem ze wspaniałymi okazami dębów (m. in. o obw. 3,94 m) i stanowiskiem bluszczu pospolitego z okazami kwitnącymi wspinającymi się na drzewa.

Drogą polną biegnącą stromo pod górę szlak wyprowadza na szczyt Kowalskiej Góry (246,3 m n.p.m.) (3 km), na którym rosną pomnikowe jawory o obwodach 2,5 , 2,7 , 2,8 m. Ze szczytu roztaczają się wspaniałe widoki, jego wierzchołek wieńczy sztucznie usypany stożek – pamiątka z pocz. XIX w. kiedy to Wolfgang Schaubert właściciel dóbr obornickich zapragnął posiadać najwyższy szczyt Gór Kocich na własnym terenie. Pod szczytem na skraju lasu znajduje się miejsce odpoczynku, tu szlak skręca w prawo w drogę wiejską z Kuraszkowa do Wilczyna Leśnego i prowadzi zboczem doliny porośniętej pięknym lasem początkowo świerkowym, później liściastym.

Szlak prowadzi do Wilczyna Leśnego obok starego cmentarza ewangelickiego z neoromańską kaplicą (do 1945 r. stał tu również drewniany kościół ucieczkowy z 1695 r.) (4,7 km). Cmentarz został niedawno oczyszczony (2003 r.) z zarastających go krzewów. Szlak przecina drogę Oborniki Śląskie – Trzebnica i prowadzi przez wieś ul. Stawową obok zabytkowego domu szachulcowego nr 11 i dalej ul. Poprzeczną i ul. Kasztanową u podnóża Perskiego Wzgórza (186 m n.p.m.) (5,6 km) górującego nad okolicą , rosną tu potężne lipy o obwodach 3,45 i 3,62 m.

Obok nowego osiedla domków jednorodzinnych szlak wyprowadza al. Klonową ze wsi i prowadzi drogą wiejską do skraju lasu, tutaj znajduje się miejsce odpoczynku – droga prowadzi dalej przez las w kierunku Ozorowic, natomiast szlak skręca w lewo i stromo pod górkę pnie się na wzniesienia Lesistych Wzgórz otaczających Wilczyn Leśny od południowego – wschodu. Znaki prowadzą drogą przez las sosnowy na krawędzi stromego zbocza i po ok. 600 m szlak doprowadza do miejsca, w którym znaki pomocnicze kierują turystów w boczną drogę prowadzącą do Trzech Buków (6,5 km) – rosną tutaj trzy pomnikowe drzewa (o obwodach 4,21 , 3,42 , 3,62 m), dające wyobrażenie jak wyglądała przed wiekami puszcza porastająca zbocza Gór Kocich.

Dalej po ok. 100m. mijamy rów przeciwczołgowy – pamiątkę działań wojennych 1945 r., za rowem po lewej stronie drogi w oddziale leśnym 406 znajduje się powierzchnia ok. 0,6 ha lasu, którego ok. 80-letni drzewostan tworzy daglezja zielona. Rosną tu wspaniałe okazy tych drzew, których właściwą ojczyzną są tereny zachodniej Ameryki Północnej. Igły daglezji przypominają z daleka igły świerka lub jodły. Daglezja po raz pierwszy została opisana w r. 1795 przez Menzies’a, w Europie (w Anglii) pierwsze drzewa posadził w r. 1827 botanik David Douglas, pierwsze hodowle daglezji na terenie Niemiec założono w latach 1880 -1884, w Polsce wprowadzono daglezję do lasów w okresie międzywojennym.

Szlak przekracza w tym miejscu granicę gminy Oborniki Śląskie i prowadzi dalej na terenie gminy Wisznia Mała. Znaki żółte wiodą przez las daglezjowy, następnie świerkowy i sosnowy i doprowadzają na wierzchołek Płaskiego Szczytu (213 m n.p.m.) (7,1 km). Szlak prowadzi przez las koło Ptasiego Oczka, a następnie drogą polną z Golędzinowa do Mienic tuż przed Mienicami szlak skręca w lewo, później w prawo biegnąc do wsi przez teren dawnego założenia dworskiego – obecnie ten odcinek jest zamknięty gdyż przebiega przez teren prywatny. Przebieg szlaku należało by skorygować i poprowadzić znaki szlaku drogą wiejską z Golędzinowa prosto do Mienic (9,5 km) przez płytki wąwóz lessowy (wcios drogowy). Tutaj koło krzyża i przystanku PKS szlak prowadził by w górę wsi tak jak poprzednio.

Mienice – szlak prowadzi brukowaną drogą wzdłuż potoku Mieni mijając zrujnowany dwór z XIX w. Zwraca uwagę jasny kolor kocich łbów z jakich złożona jest jezdnia – do budowy drogi wybierano tylko kamienie o jasnym zabarwieniu. Na końcu wsi szlak skręca w lewo w zarastającą drogę polną do Borkowic i prowadzi nią wzdłuż pola do granicy gminy Oborniki Śląskie. Po ok. 900 m od krańca Mienic szlak skręca w prawo i prowadzi przez ok. 600 m wzdłuż granicy gmin do narożnika lasu na wzniesienie Południowego Grzbietu Wzgórz Trzebnickich. Ze wzniesienia w kierunku północnym roztacza się piękny widok na Pasmo Ciemnej Góry nad Droszowem, w prawo znaki pomocnicze szlaku doprowadzają po ok. 200 m na Dolnośląski Szczyt (226 m n.p.m.) (11,5 km), z zarastającej łąki na południowym zboczu roztacza się wspaniały krajobraz; widać Mienice, Równinę Oleśnicką, Dolinę Odry z Wrocławiem, płasko ścięty stożek dawnego wysypiska odpadów na Maślicach, Masyw Ślęży i pasma Sudetów.

Ze wzniesienia pod Dolnośląskim Szczytem szlak prowadzi przez las dębowo – lipowy w stronę Borkowic i poprzez głęboko wyżłobione jary, obok pomnikowego modrzewia o obw. 2,90 m. doprowadza do Przełomu Lubniówki u stóp Wielkiego Urwiska (12,3 km). Urwisko stanowi 25 – 30 m ściana wzgórza i jest wynikiem osuwania się zbocza. Lubniówka płynie tu głębokim (3 – 5 m) i krętym korytem. Dalej szlak poprzez Polanę Łez i Węgrzynów prowadzi do Trzebnicy.