Previous Next
  • Wzgórza Trzebnickie i Dolina Baryczy

    Wynajem
  • Zwied? nasze unikatowe zabytki

    Wynajem
  • Przemierzaj faluj?ce Wzgórza Trzebnickie

    Wynajem
  • Obserwuj bogactwo przyrodnicze Doliny Baryczy

    Wynajem
  • B?d? aktywny na naszych szlakach rowerowych

    Wynajem
  • W?druj po wzgórzach i po?ród stawów

    Wynajem
  • Biegaj na naszych zawodach

    Wynajem
  • Baw sie z nami na Dniach Karpia

    Wynajem
  • Delektuj si? muzyk? podczas Festiwalu Muzyki Kameralnej i Organowej

    Wynajem
  • Poznaj nasz? Kultur? Ludow?

    Wynajem
  • Dowiedz si? wi?cej z naszych wydawnictw

    Wynajem
  • Podró?uj po oznakowanych trasach

    Wynajem
  • Zaznaj emocji na sp?ywie Rz?k? Barycz

    Wynajem
  • W?dkuj na przyjaznych ?owiskach komercyjnych

    Wynajem
  • Wystartuj w Szymanowie na podniebn? wycieczk?

    Wynajem
  • Odwied? Marin? w Urazie i z?ap wiatr w ?agle

    Wynajem
  • Zasmakuj naszych produktów lokalnych

    Wynajem

Gmina Dobroszyce Dobra – Dwór

 

Dwór obronny z narożną wieżą alkierzową wzniesiony został w latach 1631- 1632 na tak zwanym „ la motte” (wzgórku) przez księcia Karola Fryderyka Podiebrada, pierwotnie otoczony był wodami jeziora. W 1633 r. dobudowano narożną wieżę, a obok w latach 60. XIX w. założono skromny naturalistyczny park. Dwór, początkowo rezydencja wdów po książętach oleśnickich, przebudowany został w końcu XVIII w. i ponownie w 1844 , 1909 i 1910 r. W elewacjach zachowało się sgraffito, wnętrze jednak przebudowano w początku XX w. Najstarsze piwnice i bryła budowli świadczą o jej barokowej fazie.

Początkowo po wschodniej stronie dworu znajdował się sad, ok. 1860 r. przed fasadą i elewacją tylną posadzono rzędowo kilka wiązów, a w latach 1905-1910 ustawiono od frontu fontannę i posadzono nieliczne drzewa iglaste.

Obecnie obiekt użytkowany jako hotel, często odwiedzany przez nowożeńców.

 

Dobroszyce – Dwór

 

W latach 1598-1601 Andreas von Heugel wzniósł tutaj obronny, otoczony fosą dwór, który miał początkowo dwa sześcioboczne alkierze od strony północnej, oraz skrzydło wschodnie z wieżą. Gałka na wieży została zamknięta w 1601 r. Ciekawostką jest fakt nadania miejscowości w 1663 r. praw miejskich. W 1675 r. dwór został przekształcony w rezydencje książęcą zyskując formę, która można sytuować między renesansem i barokiem. Zbliżony w zarysie do kwadratu, z czterema narożnymi alkierzowymi wieżami reprezentuje typ „palazzo in fortezza” z małym wewnętrznym dziedzińcem, ale usytuowany obok dziedzińca barokowy ogród świadczy o dążeniu w kierunku barokowego założenia „entre cour et jardin”. Założenie folwarczne usytuowano po drugiej stronie drogi. W 1792 r. dwór stał się własnością dynastii sakońskiej. W 1853 r., za czasów Fryderyka Wilelma von Braunschweig poddany został znacznej przebudowie i pełnił rolę mieszkania zarządców domeny książęcej (w tym okresie zlikwidowano niestety z znane z XVIII. wiecznych rysunków barokowe wolutowe szczyty). Do II wojny światowej majątek był własnością rodziny von Retter. We wnętrzu dworu w piwnicach zachowały się sklepienia kolebkowe, sklepienia w przyziemia z charakterystycznymi wczesnobarokowymi „dzióbkami” usytuowane w pomieszczeniach narożnych, a wyżej drewniane stropy. Z wczesnobarokowego wystroju manierystyczny portal z maską w kluczu łuku z końca XVII w., profilowane obramienia okienne ( tak zwane fasciowe), barokowa klatka schodową z ok. 1675 r. i stiukowe barokowe dekoracje sali audiencyjnej i teatralnej (wymienionej w opisie z 1706 r.) z charakterystycznymi umieszczonymi w niszach wazonami z bukietami kwiatowymi.

Założenie folwarczne pochodzi dziś głównie z przełomu XIX i XX w. Zachowały się wzniesione z czerwonej cegły oficyny, stajnie, budynki gospodarcze.

Najstarszym budynkiem jest oficyna nr 2 usytuowana na zachód od pałacu o klasycystycznych formach, z datą 1821 r. i herbem i Fryderyka Wilhelma Brunszwickiego nad wejściem i zachowującymi jeszcze barokowe formy drzwiami.

Z dawnego założenia parkowego zachował się 300. letni cis przy elewacji zachodniej pałacu, miłorząb dwuklapowy, sosna wejmutka. Wcześniejszy XVII. wieczny ogród przybrał w końcu XIX w. charakter typowego naturalistyvcznego parku ograniczonego od południa sztucznym ciekiem wodnym.

 

Dobrzeń – Założenie parkowo-pałacowe

 

Założenie parkowo-pałacoweznajduje się w centralnej części wsi. Pałac powstał w 1891 r. jako neorenesansowa adaptacja wcześniejszego obiektu, bryła nakryta mansardowym dachem akcentowana jest wieżą, wielobocznymi ryzalitami i tarasami. Z północnym narożnikiem budowli połączony jest budynek oranżerii, a od północy w sąsiedztwie znajduje się XIX. wieczny murowany pawilon o pseudobazylikowej konstrukcji z tarczami zegarów w elewacjach. W najbliższym otoczeniu pałacu znajdują się też pozostałości pawilonu cieplarni, a dalej spichlerze i stajnia. Wnętrza zachowały neorenesansowy i neobarokowy wystrój stiukowy. W założeniu folwarcznym widoczne ślady dawnego basenu fontanny i ptaszarnia. Na północny-wschód pałacu rozciąga się park krajobrazowy.

 

Mękarzowice – Dwór

 

Wzniesiony w prostych formach klasycystycznych powstał prawdopodobnie na przełomie XVIII i XIX wieku. Świadczy o tym forma mansardowego dachu i okulus w szczycie budowli, a także sklepienia piwnic. Narożniki budowli pokryte były sgraffitem. W tym czasie majątek należał do słynnej śląskiej rodziny Prittwitzów, która traci go w 1873 r. Obecnie dwór w ruinie.

 

Nowosiedlice – Dwór wraz z założeniem folwarcznym

 

Dwór wraz z założeniem folwarcznym powstał w drugiej połowie XIX w. (ok. 1860- 70) być może dla Paula Rosemanna, ówczesnego właściciela miejscowości. Prosty, dwukondygnacyjny budynek nakryty dachem czterospadowym wyróżnia się z otoczenia ryzalitem ze wspartym na żeliwnych konsolach balkonem i triadą zamkniętych łukiem pełnym okien z promienistymi podziałami kwaterowymi. We wnętrzu zachowała się drewniana klatka schodowa z balustradą z toczonymi balaskami. Stylistycznie obiekt formą nawiązuje do neorenesansowej włoskiej willi z elementami stylu łuków okrągłych. Obecnie obiekt użytkowany przez indywidualnych mieszkańców.

Budynki oficyn i gospodarcze ułożone wokół obszernego kwadratowego dziedzińca z czerwonej cegły, częściowo tynkowane, otoczone ozdobnym ogrodzeniem wzniesione zostały za czasów świetności majątku, kiedy był on własnością rodziny Rosemnn i Mendrzyk, na przełomie XIX i XX w. Elementem charakterystycznym są pasy czerwonej cegły ujmujące tynkowane partie budowli.

 

Kaplica Puttkamerów w Siekierowicach (Fot. Archiwum Gminy Dobroszyce)

Siekierowice – Zespół pałacowo-parkowy i kaplica rodowa Puttkamerów

 

Park majątku w Siekierowicach należał przed 1629 r. do rodziny Heugel a od 1749 r. do rodziny Putkamerów, w rękach której pozostał do II wojny światowej. W 1786 r. Marcin Antoni von Puttkamer, który ustanowił w Siekierowicach majorat wzniósł niezachowany pałac, któremu towarzyszył ozdobny barokowy ogród. W drugiej połowie XIX w. ogród został przekształcony w naturalistyczny park z zachowanymi obecnie 120. letnimi dębami. Obecny budynek pałacu, kompletnie przebudowany i pozbawiony cech stylowych powstał w XX w. na miejscu starszej, znanej z mapy z 1826 r. budowli.

 

Kaplica z około połowy XIX w. usytuowana jest w południowym skraju parku krajobrazowego , w północno- wschodnim skraju miejscowości, na małym wzgórku pośrodku wyspy na stawie. Jest to neogotycka ośmioboczna budowla (jest to nawiązanie do formy gotyckich centralnych kostnic, np. niezachowana już kaplica św. Maternusa przy kościele św. Elżbiety we Wrocławiu), nakryta namiotowym dachem, z ostrołucznymi oknami z przewlekanymi kratami i wejściem z kutymi metalowymi dwuskrzydłowymi wrotami i sklepionym kopułowo wnętrzem. Wokół kaplicy Puttkamerów był cmentarz rodowy. Usytuowanie obiektu wskazuje na wielkie romantyczne fascynacje fundatora i budowniczego.

 

Gmina Oborniki Śląskie, Bagno – Zespół pałacowy

 

Zespół pałacowy, obecnie klasztor i Wyższe Seminarium Duchowne o.o.Salwatorianów. Pierwszy zamek w Bagnie, zwany Kaltenhaus, w innym miejscu niż obecny, założony został ok. połowy XIII w. przez Konrada II. W 1337 r. rezydował tu Poppo von Haugwitz. Nowy pałac barokowy rozpoczęto budować prawdopodobnie w 1720 r. (data 1734 r. na portalu od strony parku upamiętniającym ślub z kartuszami herbowymi małżonków -Joanna Fryderyka von Wentzky i baron Heinrich Leopold von Seherr-Thoss), zakończono w 1743 r. Wschodnie skrzydło powstało ok. 1913 r., kiedy dobra należały do kupca i browarnika z Wrocławia Georga Kisslinga, zakupione przez niego w 1905 r. Do 1910 r. przeprowadzono renowację barokowej starej części pałacu, dodając nowy neobarokowy portal od strony dziedzińca. W rękach salwatorianów cały zespół znalazł się 1930 r., przeprowadzono wówczas adaptację na potrzeby zakonu, m.in. w sali balowej powstała kaplica, a pracami kierował mistrz budowlany Paweł Jarosch, zakonnik od 1933 r. Od 1953 r. działa tu seminarium duchowne. Powstał wtedy cały neobarokowy zespół bramny (stróżówka przy bramie, brama i powozownia, brama w formie łuku triumfalnego między dziedzińcem a parkiem, domek ogrodnika przy wschodnim wejściu do parku). Całość tworzy malowniczy zespół zgrupowany wokół dziedzińca, z loggiami i tarasami od strony krajobrazowego parku od południa, ze stawem z wyspą od północy. W parku mi.in. blaszana altana z ok. 1905-1910 r. Po 1915 r. w miejscu dawnego zamku w lesie wzniesiono pomnik poległego w Rosji syna Kisslinga. Zwiedzanie w święta o pełnych godzinach, lub po uzgodnieniu z furtianem.

Borkowice – Pałac

W 1218 miejscowość wymieniona jako Villa Borkonis. W 1891 r. właścicielami zostają Prittwitzowie. Pałac obecny powstał, na miejscu starszej rezydencji wymienianej w końcu XVIII w., w 4 ćwierci XIX w. w stylu neoklasycznym, reprezentuje późny historyzm nawiązujący do typu willi włoskiej. Obok rozciąga się park krajobrazowy z ok. połowy XIX w. Sąsiadująca zabudowa folwarczna modernizowana był w XX w.

Kowale – Zespół pałacowy z folwarkiem

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1203 r., kiedy należała ona do biskupa wrocławskiego, w ciągu wieków właścicielami bywali Prittwizowie, od 1876 r. von Prittwitz Gaffron. Pałac barokowy z XVIII w., przebudowany w połowie XIX w. i ponownie w latach 20. I 60. XX w, kiedy został kompletnie pozbawiony cech stylowych.

Obecnie zamieszkany, wielorodzinny.

Zachowana zabudowa folwarczna z XIX i XX w., min. oficyny, w tym mieszkalno-gospodarcza z ok. 1870r., dawna waga (remiza) z końca XIX w., i park pałacowy z połowy XIX w.

 

Kuraszków – Dwór

 

Dwór z pocz. XX w., zmodernizowany. Obecnie schronisko młodzieżowe.

 

Lubnów – Pałac

 

Budowla z początku XX w., podobnie większość obiektów folwarcznych. W latach 20. XX w. nastąpiła rozbudowa pałacu o skrzydło południowe i oba ganki, po wojnie znacznie przebudowano wnętrza. Obecnie w pałacu mieści się szkoła.

 

fot.9 Pałac w Pęgowie

Pęgów – Pałac

 

Budowla z drugiej połowy XIX w., przed wojną należał do Emila Mendelsohna. Zbudowany w stylu neogotyckim, o malowniczej sylwecie zameczku z narożną wieżą z krenelażem, na pocz. XX w. wystrój wzbogacony o elementy secesyjne.

 

Rościsławice – Dwór

 

Budowla z ok. 1800 r., wzniesiona pod k. XVIII w stylu klasycystycznym , przebudowa pod k. XIX w. dotyczyła głownie wnętrza. Zachowane wystrój wnętrza z wczesnej faz stylowa klasycyzmu.

 

Rościsławice Podgóra – Willa, gospoda

 

Budynek z pierwszej ćwierci XIX w., przebudowany w 1875 r. i po 1902 r. Od 1840 własność Konrad Kisslinga właściciela browaru z Wrocławia. Od 1902 jego potomek przebudował budowlę na pseudohistoryczny zamek w duchu postromantyzmu niemieckiego. W 1910 r. podarowany prowincji śląskiej działał jako sierociniec, pod koniec II wojny azyl dla niemieckich uchodźców przed frontem rosyjskim. Obecnie dom pomocy społecznej.

 

Uraz – Zamek w ruinie i domy

 

Pierwotnie gród książęcy z osadą, pierwszy zamek zbudowany na planie poligonalnym z dziobem, od północy z częścią mieszkalną lub wieżą, w 1466 r. w części zachodniej istniał dom mieszkalny, w 1630 r. dobudowano do niego trakt północny z wieżą narożną oraz budynki gospodarcze i most zwodzony z bramą, w 1810 r. zburzono mur i zasypano fosę. Zamek był restaurowany w 1 połowie XIX w., założono wówczas ogród i park. Ruiny zamku niedostępne, zabezpieczone ogrodzeniem.

 

Dom mieszkalno-gospodarczy , pl. Wolności 1

 

Dom z XVII/XVIII, przebudowany na pocz. XIX w., mieścił mieszkanie i fabrykę skóry juchtowej przed 1718 r. i do drugiej połowy XVIII w. W piwnicach sklepienie kolebkowe, w pomieszczeniach parteru stropy belkowe, w sieni kamienna posadzka.

 

Dom, pl. Wolności 2

Pochodzi z pierwszej ćwierci XVIII w., przebudowany na początku XIX w., o konstrukcji szachulcowej, z ceglaną kolebą sklepienia w piwnicy, przyziemie z kamienia i rudy bagiennej.

 

Dom pl. Wolności 10

 

Dom z pierwszej ćw. XVIII i pocz. XIX w.

 

Siemianice – Pałac

 

Wieś wzmiankowana w 1391r., od niej wziął nazwę Las Siemianicki, gdzie według legendy znajdują się groby mongolskie z czasu najazdu w 1241 r., w rzeczywistości pozostałości po kurhanach z epoki brązu (1800-800 p.n.e.). Wśród właścicieli wymieniane znane rody śląskie Strachwitz i Krekwitz.

Pałac zbudowała księżna Laur von Saurma von der Jeltsch – Lorzendorf (nad wejściem inicjały LS i data 1896), zapewne na miejscu starszej rezydencji barokowej, do 1945 r. pozostawał w rękach rodziny. Obecny neorenesansowy pałac z wieżą widokową i brama wjazdową oraz park krajobrazowy typu malowniczego pochodzą z lat 90. XIX w.(m.in. cenny okaz tulipanowca), staw gospodarczy powstał w latach 20.- 30. XX w., na obrzeżach parku powstały cieplarnie, dom ogrodnika i powozownia – stajnia. Obecnie własność prywatna, po remoncie.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wielka Lipa – Pałac

 

Zbudowany po 1899 r. na miejscu starego dworu (data z tabliczki znamionowej 1676) stanowił nową neogotycka siedzibę zwaną Elsenburg dla Alfreda von Waldenburg -Würben. Budowla w formie malowniczego zamku z dwoma wieżami i schodkowymi szczytami w elewacjach. W cokole budowli wmurowane epitafia poprzednich właścicieli z kościoła w Strupinie- Hansa von Pannewitz z 1620 r. i Christopha von Knobelsdorf z 1712 r. Obecnie własność prywatna, po remoncie.

 

Wilczyn – Zespół folwarczny i mauzoleum neogotyckie

 

Pierwotnie był tu pałac, o którym nie można stwierdzić nic bliższego, folwark pochodzi z początku XIX w. i z lat 20. XX w. Interesujący domek ogrodnika z detalem neogotyckim z pierwszej ćwierci XIX w. mieści się po wschodniej stronie nieistniejącego pałacu. Wokół rozciąga się park romantyczny ze stawem.

Mauzoleum neogotyckie

Po drugiej stronie głównej drogi, w parku znajduje się otoczona murem ruina neoromańskiego mauzoleum rodu von Lauterbach z 1868 r. We wsi cmentarz poewangelicki z 1 połowy XIX w., mur cmentarza z ok. 1890r.

 

Gmina Prusice

 

Fot.4a Pałac w Brzeźnie

Brzeźno – Pałac

 

Pierwszymi znanymi z nazwiska właścicielami wsi była rodzina von Kospoth, poza tym brak jest dokładniejszych danych, poza tym że był to majątek rycerski, a pierwsze o nim wzmianki pochodzą z 1886 r., kiedy właścicielem był Moritz Jäger, w okresie międzywojennym właścicielem był Willy Rohr. We wsi znajduje się pałac zbudowany ok. 1850 r. na fundamentach starszej budowli, przebudowany w 1913 r., otoczony parkiem krajobrazowym ukształtowanym w drugiej połowie XIX w., wykorzystującym układ stawów połączonych kanałem. Zachowały się także budowle dawnego folwarku. Pośrodku parku znajduje się średniowieczny krzyż pokutny.

Pałac stylistycznie reprezentuje historyzm, z wieżą nawiązującą do architektury zamkowej, z usytuowaną w pobliżu ośmioboczną basztą. Park został założony w 2 poł. XIX w. Obecnie po remoncie, jest własnością prywatną.

 

Górowo – Pałac i folwark wraz z parkiem krajobrazowym

 

Pierwsze wzmianki o wsi z pochodzą z połowy XIV w., właścicielem był wówczas Melchior von Kosling (Koslig), w 1594 r. wieś należała do rodziny von Zedlizt, potem Nostitz, w późniejszym okresie właściciele zmieniali się dość często, m.in. w pierwszej połowie XVIII w. był nim baron von Kiński, ok. 1800 r. Knobelsdorf, na początku XIX wieku generał von Blumenstein, a od 1891 rodzina Mannów. We wsi był folusz (1780 r.), cegielnia, browar z gorzelnią, torfiarnia.

Barokowy pałac pochodzący z początku drugiej połowy XVIII w., został częściowo przebudowany w 1871 r. według projektu Waesermanna z Berlina dla Karola von Culmitz, powiększony został na początku XX w. o dwie neobarokowe dobudówki symetrycznie po obu stronach. Budowla zachowała jednak barokowe elmenty wystroju elewacji. Murowane budynki gospodarcze, pochodzące z lat 1840- 1896, zastąpiły wcześniejsze o konstrukcji ryglowej i drewniane.

Park krajobrazowo – naturalistyczny powiększono i upiększono w końcu XIX w., wykorzystując cieki wodne staw, budując oranżerię i tworząc ogród ozdobny.

Obecnie pałac, odcięty płotem od dawnego dziedzińca, znajduje się w stanie postępującej ruiny, mimo że jest częściowo zamieszkany w bocznych aneksach. W ogrodzie jednego z nich znajduje się stary gołębnik z lat międzywojennych.

 

Kosinowo – Pałac

 

We wsi w XV w. znajdował się folwark, jego właścicielami od połowy XV w. do drugiej połowy XVI w. była rodzina Kosligów, w drugiej połowie XVIII w. von Strachwitz, na początku XX w. Kosinowo wraz z Górkowicami i Kuraszkowem tworzyły majorat Kosinowo należący do rodziny von Salisch.

Pałac zbudowany został ok. 1870 r. z wykorzystaniem starszej budowli z XVII w. (zachowane sklepienia kolebkowe z lunetami w piwnicach), przebudowanej w połowie XVIII w. XIX-wieczna budowla po raz kolejny przebudowana została w XX w.

Duży zespół budowli folwarcznych powstał w ciągu XIX w.: m.in. w 1837 r. stodoła, później neogotyckie budynki z lat 80. – obora, wieża dominująca nad całym zespołem, ozdobna brama wjazdowa i kamienny mur ogrodu warzywnego.

Na wschód od pałacu na pocz. XVIII założono ogród ozdobny widoczny dzisiaj w postaci szpalerów drzew, park pochodzi z końca XIX w.

 

Krościna Mała – Zespół pałacowo-folwarczny

W XIII w. wieś wchodziła w skład majątku Prusice, a w 1492 r. stała się częścią państwa stanowego (Milicz, Żmigród, Prusice) należącego do Hatzfeldów, których własność stanowiła do 1869 r. Do 1905 r. właścicielami dobra byli Schlasingerowie. Do ok. połowy XIX w. działa tu tylko folwark, pałac wybudowano po 1864 r.

Prowadzono tu na dużą skalę hodowlę owiec, ok. 1880 r. na terenie wsi wydobywano węgiel brunatny.

Pałac neorenesansowy, pochodzący z ok. 1880 r., ma formy nawiązujące do typu willi palladiańskiej, przed wejściem znajduje się ozdobna fontanna.

Zabudowa folwarczna, w tym domy mieszkalne, pochodzi w większości z pocz. XX w., jeden starszy budynek o konstrukcji ryglowej – oficyna gospodarcza pochodzi zapewne z czasu budowy pałacu ok. 1880 r. Założenie parkowe jest już obecnie słabo czytelne. Pałacyk i folwark są siedzibą Doświadczalnej Stacji Oceny Odmian.

 

Ligota Strupińska – Pałac

 

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1454 r., właścicielami byli m.in. Prittwitzowie (1780), w 1844 r. ówczesny właściciel, baron von Richthofen, założył tu kopalnię węgla brunatnego działającą najdłużej w całej okolicy, do pocz. XX w., kopalnię („Ottogrube”). Ok. 1898 wieś stanowiła własność hrabiny Agnes von Bourtales, z domu von Schutlich Und Lottum. Z tego czasu, ok. 1890 r., pochodzi obecny pałac powstały być może na zrębach wcześniejszych budowli. Ostatnim z właścicieli był w okresie międzywojennym baron Arnulf von Gillern.

Neobarokowy pałac ma zachowany częściowo wystrój wnętrza (stolarka drzwiowa, klatki schodowe, ceramika łazienek), otoczony jest rozległym parkiem angielskim wykorzystującym walory krajobrazowe okolicy.

Obecnie pałac stanowi własność prywatną, planowany jest remont obiektu (wnętrze dostępne w porozumieniu z osobą pilnującą).

 

Piotrkowice – Pałac

 

W średniowieczu wieś należała do rodziny von Prittwitz (1392 r.), która od nazwy wsi przyjęła nazwisko, w późniejszych czasach wymienia się m.in. Kosligów, Nostitzów (1574), Kospothów, Maltzanów (1684), od 1787 r. właścicielem był pruski minister Adolf von Danckelman We wsi krótko wydobywano w XIX w. węgiel brunatny.

Pałac – wybitny przykład baroku, zachowany w niemal niezmienionym stanie, był restaurowany w XIX w. Początki siedziby przypadają na lata 30. XVII w., gdy właścicielem był Jan von Studnitz, a formę barokową otrzymała za czasów jego córki Anny Marii hrabiny von Colonn w 1693 r. Autorem wystroju zewnętrznego budowli – dekoracji elewacji o czesko-włoskim charakterze, był prawdopodobnie Giovanni Simonetti (autora zdobienia kaplicy św. Elżbiety w katedrze wrocławskiej i giełdy w Lipsku). We wnętrzach m.in., znajdują się polichromowane stropy.

W drugiej połowie XIX w. rodzina von Danckelmann przeprowadziła remont pałacu, który nie zatarł jego cech stylowych. Obok pałacu powstały wówczas stajnia, ujeżdżalnia, spichlerz i neogotyckie, a w parku angielskim, założonym w 1830 r., w północnej części, wzniesiono ok. 1850 r. mauzoleum rodowe. Po drugiej stronie parku znajduje się pomnik poległych w I wojnie światowej przedstawicieli gminy Piotrkowice.

Pałac jest obecnie własnością prywatną, w przygotowaniu do remontu.

 

Raszowice – Pałac

 

Wieś wzmiankowana w 1204 r., z pałacem pochodzącym z lat 60. XIX w., przebudowanym gruntownie ok. 1860 r., a następnie ok. 1900 r., który otacza niewielki park krajobrazowy z ok. połowy XIX w. ze stawem. Obok dawne założenie folwarczne.

Budowla zbudowana w stylu późnego neoklasycyzmu, w typie włoskiej willi.

Obecnie własność prywatna, po remoncie, z prywatnym gospodarstwem rolnym.

 

Wilkowa Wielka – Pałac

 

Wieś wzmiankowana w 1379 r., w okresie międzywojennym własność rodziny Walther und Kroneck (wraz w Kopaszynem i Świerzowem)

Pałac wzniesiony prawdopodobnie w latach 60.-70. XIX w. w stylu neorenesansu francuskiego (na co wskazują elementy w partii mansardowego dachu), przebudowany w latach 80. XIX w. Obecnie kompletnie pozbawiony cech stylowych.

Interesujący architektonicznie zespół folwarczny z ok. 1900, z wagą z ok. 1880 r., z ozdobna ptaszarnią, przy wjeździe na folwark 200. letni pomnikowy dąb.

Wokół zespołu dworskiego rozciąga się krajobrazowy park z pięcioma stawami.

 

Boleścin – Pałac

 

Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1505 r., od 1743 r. wieś jest własnością von Debschützów.

Pałac zbudowano w 80. latach XIX w., za czasów rodziny Haukohl. Budowla ma formy neorenesansowego zamku o malowniczej sylwecie ze szczytowym ryzalitem o wolutowych spływach i podobnie zakończonej czworobocznej wieży. Przed fasadą frontowa znajdują się dwa niewielkie stawy, układ dawnego parku nieczytelny.

Obecnie obiekt w zagospodarowaniu.

W sąsiedztwie zabudowania folwarczne z XIX i XX w.

Brochocin - barokowy pałac z XVIII w

Brochocin – Zespół pałacowo-folwarczny

 

Wieś wymieniona w 1303 r., o mieszkalnym domu pańskim wzmianka pochodzi z 1785 r. Obecna budowla pałacowa powstała w 3 ćw. XIX w. w formie łączącej typ neorenesansowej willi włoskiej i saskiego dworu neorenesansowego z neogotycką wieżą. Skrzydło północne z małą cieplarnią powstało pod koniec XIX w.

Zabudowa folwarku m.in. z zachowanym gołębnikiem. W nieczytelnym obecnie parku krajobrazowym staw. Po prawej stronie pałacu cenny okaz czarnej sosny.

Pałac zrujnowany, nie zabezpieczony

 

Raszów – Pałac

 

Po 1351 r. wieś stanowiła uposażenie klasztoru cysterek z Trzebnicy, w 4 ć. XVIII w. we wsi jest folwark klasztorny. W pierwszej połowie XIX w. powstał pałac, na miejscu zburzonej starej siedziby prawdopodobnie z ostatniej ćwierci XVIII w, przebudowa miała miejsce w latach 1905-1910.

Budowla reprezentuje typ dużej podmiejskiej willi o formach neobarokowych, otoczona jest małym parkiem ogrodowym, z pawilonem ogrodowy z pocz. XX w. i ozdobną neobarokową kutą bramą parkową. W sąsiedztwie zabudowania folwarku. Obecnie podzielony na mieszkania.

 

Skarszyn – Zespół pałacowy

 

Wieś wzmiankowana w 1253 r., w XIV w. należy do rodziny von Promnitz, do 1700 r. do rodziny von Reuss. W 1704 r. rajca oleśnicki Johann Gottfried Vogelius odkrył tu źródła lecznicze, a w 1716 r. zaczęło działać uzdrowisko-otwarto dwie pijalnie wód, gdzie kuracja przebiegała pod opieką lekarzy, powstał park zdrojowe, winnica na Winnej Górze, sad, w 1727 r. zbudowano pałac, a w 1736 r. dom kuracyjny, który rozebrano w 1891 r. i na jego miejscu przed I wojną światową wzniesiono nowy dom zdrojowy.

Obecna budowla pałacowa powstała w latach 20. XIX w., z przebudowy starego pałac. W czasie powojennych modernizacji zatarte zostały całkowicie jej cechy stylowe. O charakterze tej architektury świadczą zachowane po jej obu stronach, jednakowe, symetrycznie usytuowane oficyny o formach klasycystycznych, które razem z pałacem tworzą zespół wokół prostokątnego dziedzińca.

 

Gmina Wisznia Mała

Fot.5 Palac w Machnicach

Machnice – Zespół parkowo-pałacowy

 

Wieś wzmiankowana w 1208 r. Pałac klasycystyczny powstał ok. 1830, w drugiej połowie XIX w. nastąpiła niewielka przebudowa (aneks z tarasem). Budowla z charakterystycznym portykiem kolumnowym zwieńczonym tympanonem. Obecnie własność prywatna, po remoncie.

Z zespołu folwarcznego interesujący spichlerz i budynek gospodarczy z ok. 1830 r. z charakterystyczna płynną linią krawędzi dachu tworzącą lukarny powiekowe.

Całość otoczona słabo czytelnym parkiem.

 Fot.4 Ozorowice - Ruiny Pałacu klasycystycznego

Ozorowice – Pałac

 

Wieś stanowiła własność rodów rycerskich, w 1898 r. właścicielem był major Wiktor von Schalsch-Ehrenfeld. Pałac zbudowano w końcu XVIII w., przebudowano w końcu XIX w., a na początku XX w. rozbudowano dodając aneks zachodni. Pałac obecnie w ruinie, ale czytelna jest klasycystyczna bryła z bocznymi ryzalitami i kolumnowym portykiem pośrodku. W sąsiedztwie zabudowa folwarczna i park krajobrazowy.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Strzeszów – Pałac

 

Pierwsza wzmianka o wsi w 1204 r., kiedy stanowiła ono dobro książąt wrocławskich, od 1567 r. właścicielem jest patrycjusz wrocławski Rehdiger, wtedy zapewne powstała siedziba pańska.

Dwór renesansowy powstał w latach 60. XVI w. (obecna część zachodnia), ok. 1640 r. nastąpiła rozbudowa w kierunku północnym, ujednolicono wówczas elewacje nowej i starej części w stylu wczesnobarokowym. W latach 60. XVIII w. wzniesiono nowe, barokowe skrzydło północne. Ok. 1800 r. nastąpiła zmiana wystroju wnętrz, a ok. 1900 r. radykalna ich przebudowa wnętrz, dobudowano także wieżę , ujednolicono elewację, i zmieniono dach nadając budowli jednolity neobarokowy charakter. We wnętrzach częściowo zachowany wystrój (stiuki , kominek barokowy). Wokół pałacu postromantyczny park krajobrazowy i duże założenie folwarczne z ok. 1870-1900.

 

Wisznia Mała – Pałac

 

Wieś wzmiankowana w 1337 r., jej nazwa według legendy pochodzi od imienia Wesna, słowiańskiej bogini młodości. W okolicy znajdują się stare groby pogańskie. Od pocz. XVI w. wieś stanowi jedną własność z Wysokim Kościołem, której właścicielem w 1503 r. jest Jakob von Prizelwitz, w 1669 r. Johann von Kittel, w 1707 r. von Kötzler, w 1743 von Nostiz, od końca XVIII w. von Rotkirch i von Schulse, w latach 1836-1945 von Löbbecke. Eduard Löbbecke, jeden z twórców śląskiej kolei żelaznej i przemysłu cynkowego, był królewskim radcą komercjalnym w latach 40. XIX w.

Barokowy pałac istniał ok. połowy XVIII w, ok. 1836 r. zbudowano na miejscu starego nowy pałac klasycystyczny o zwartej bryle, od południa znajdowała się oranżeria, od wschodu folwark, od zachodu park krajobrazowy sięgający aż do drogi Wrocław – Trzebnica, od południowego wschodu przy folwarku park naturalistyczny w miejscu dawnego ogrodu ozdobnego. Na początku XX w. dobudowano do pałacu od północy taras widokowy, powiększono oranżerię i zrobiono fontannę. Ozdobna waza przed pałacem pochodzi z pierwszej połowy XIX w. W parku wykorzystano układ wodny stawów i strumienia połączonych kanałem.

 

Gmina Zawonia

 Fot.6 Pałac Czachowo

Czachowo – Pałac

Po roku 1905 właścicielem był Bolko von Richthofen, od lat 30. Georg Konrad Kissling. Budowla powstała na pocz. XIX w., w XX w. nastąpiła gruntowna przebudowa, po której uzyskała formę zamku w wydaniu późnego historyzmu z elementami secesji. Zachował się wystrój klatki schodowej i sali widowiskowej na parterze, kute żelazne XVIII wieczne drzwi.

Park krajobrazowy powstał w XIX w., na północny zachód od pałacu przy drodze parkowej basen pełniący funkcje paludarium – hodowla roślin ozdobnych. Obecnie własność prywatna, w trakcie przygotowań do remontu.

 

Głuchów Dolny – Pałac

 

Budowla pochodzi z 2 połowy XVIII w., przebudowa przeprowadzona na przełomie XIX/XX w. uzyskała charakter wiejskiej rezydencji o formach łączących neobarok i neorenesans (centralny portyk kolumnowy i ryzalit z trójkątnym szczytem, aneksy tarasów, szczyty o wolutowych spływach). Mury piwnic oraz część pomieszczeń piwnicznych powstały w drugiej połowie XVIII wieku, w latach 80 XIX wieku pałac zyskał obecną postać. Budynek w trakcie remontu.

 

Rzędziszowice – Pałac

 

Pałac neobarokowy , wybudowano w 80. latach XIX na wschód od pierwotnego pałacu, prawdopodobnie na murach jakiejś oficyny, kiedy właścicielem był Alfred Henschel von Gilgenheimb. W końcu XIX w. hodowlany staw przylegający do folwarku od wschodu nabrał charakteru ozdobnego, z wyspą. W latach 1910-1915 prowadzono także prace budowlane, z tego czasu prawdopodobnie pochodzi gazon przed pałacem. We wnętrzu zachowany wystrój i witraże w oknach. W pałacu mieści się przedsiębiorstwo rolne.

 

Sucha Wielka – Pałac

 

Przed 1783 r. właścicielami byli m.in. von Strachwitz i von Diebitsch, pałac powstał prawdopodobnie u schyłku XVIII w., lub na początku XIX w., w XX w. nastąpiła modernizacja dachu i elewacji. Budowla zachowała barokowy charakter, w klasycznym barokowym układzie „entre cour et jardin”. W ostatniej ćwierci XIX w. park przekształcony w naturalistyczny, przed pałacem lipy z czasów budowy i staw.

Zachowana zabudowa folwarczna, w tym domy mieszkalne i stary mur graniczny, ciekawostkę stanowi barokowa w formie ptaszarnia z XIX w. Pałac w stanie częściowej ruiny, zabezpieczony ogrodzeniem.

 

Tarnowiec – Dwór i dom

 

Od XIII w. do drugiej połowy XVIII w. dobro cysterek z Trzebnicy.Dwór , tzw. „Szwajcarka” z ok. ok. 1920, przebudowany z wcześniejszego z ok. 1860 r.

Zespół folwarczny z zabudową pochodzącą z ok. 1840 r., oraz z lat 1890-1915.

Dom o konstrukcji szachulcowej , oszalowany deskami ,k. XIX w. w centrum wsi.

 

Gmina Żmigród

 

Powidzko – Zespół dworski i domy

Zespół dworski. Zabudowania obecnie zachowane z XIX-XX w., dawne czworaki – dom nr 5 z ok. 1839 r. klasycystyczny, z pseudoryzalitem , dom nr 6 z 1897 r.

Dom nr 19 – Obecnie poczta, dawny szpital dla biednych ufundowany przez proboszcza Hanniga w 1664 r., powiększony w 1760 r., gruntownie przebudowany, sklepienia kolebkowe i kolebkowo- krzyżowe.

Dom nr 28 – Dawny dom parafialny z 1817 r., klasycystyczny z elementami neogotyku, na zapleczu domek zagrodnika z ok. 1800 r.

Dom nr 41 – Dawna szkoła, z ok. 1900 r., wzmiankowana w 1787 r., budynek z elementami secesji , z ryzalitem i drewniana werandą od frontu i szczytem z esownicami.

Domy nr 8 i 57 szkieletowe, z pocz. XIX w.

 

tekst: mgr Danuta Eysymontt i dr Rafał Eysymontt